yıllar yılları takip ediyor.günler günleri.robinson  adada yalnız kaldığı yıllarda hep öyle demiştir herhalde her geçen saat her geçen gün……..o yalnızdı insanlardan uzak.kimbilir belki bizden daha şanslıydı .en azından yalnızlığını kendi kendine yaşıyordu.biz ise metropolitan yaşamın içerisinde kalabalıkların arasında yalnızlığımızı yaşayamıyoruz bile.bakın şu yazıyı yazarken bile kaç tane mesaj geldi kaç  kere telefon çaldı.şunu kendi kendimize soralım koltuğa oturuyoruz .kim oturuyor bizkendimiziş yapıyoruz para kazanıyoruz kim kazanıyor biz.hep bir dönencenin içindeyiz.ama hep yalnızızokulda sınıfata üniversitede kampüste işyerinde ofiste fabrika da evde heryerde biz bizeyiz,kendiceliğimizi paylaşıyoruz kiminle kendimizleumarım  annemizden doğduğumuz gün gibi öldüğümüz gün de yalnızlığımızla kendiceliğimizle göçer gideriz budünyadan