Ve uyandı birden bire yatağıından.Neden bu zamana kadar gitmedim dedi kendi kendine.Hâlbuki gitmesi gereken ilk ve en önemli yerdi burası.Mutlu bir hayattın ilk şartıydı şüphesiz.Yıllardır sorgularken hayattı ve hayatta dair her şeyiNeden kendini tanımadan hiçbir cevap alamayacağını anlayamamıştı ki hayattan!Evet, tanıması gereken ilk şeydi kendisi.Yapılması gereken ilk yolculuktu  , iç yolculuk.Kim olduğunu ve ne istediğini bilmeden, bir anlamı yoktu hayattı sorgulamanın.Kendini tanımalıydı tüm ayrıntılarıyla.Eksileriyle artılarıyla kabul etmeliydi kendini.Değiştirebilecekleri için çaba gösterebilirdi belki ama.Bir parçası olan özelliklerini benimsemeliydi.Kimdi O? Sevgisiyle, nefretiyle, heyecanlarıyla, tutkularıyla…Neydi kişilik özellikleri.Kendine dair birkaç şeyi bilmek yeterli değildi.İnsandı ve insanoğlu birkaç şeyle izah edilmeyecek kadar karışıktı.Ve bu yolculuğa çıkmak istediğine göre diğerlerinden farklı ve daha karışık olmalıydı.Ne istiyordu hayattan?Ona öğretilenler olmasaydı kim olurdu?Tanıdığı kişi kendisi miydi? Yoksa olması gerekene mi bürünmüştü.Yaptıkları yapmak istedikleri miydi?Ona verilmiş özellikler vardı mutlaka, çünkü basit insan yoktu.Herkesin bir görevi olmalıydı hayatta ve bir misyonu…Derin bir nefes aldı sonra.Kafası karışmıştı yine.Şimdiden yorulduğunu hissetti.Ama hayır, bu defa değil dedi.Korktuğu için bu keşfi birçok kez ertelememiş miydi zaten.Bu sefer kaçmayacaktı. .“Yorulacağım, zorlanacağım, üzüleceğim kimi zaman, kimi zaman ağlayacağım,Ama tamamlayacağım iç yolculuğumu ve kendimi keşfedeceğim.Bu yolculuktan sonra kuracağım hayat felsefemi.Ve hiç kimse alıkoyamayacak bu yoldan beni” dedi kendi kendine.Sonra aynanın karşısına geçti ve  gülümsedi,Gideceği yolu bulmuş insanların huzuru vardı yüzünde.